Moederkloek tot de 2e macht

Op 7 mei werd Vik geboren & daarbij ook mijn moedergevoelens, die tot de dag van vandaag nog steeds groeien.

Want een moederkloek, dat ben ik, en is, eerlijk gezegd, nog zacht uitgedrukt. Echt een metgeitenwollensokkenentheezondersuiker-mama en daar ben ik best wel fier op!

De eerste dagen na de bevalling had ik toch wat last van de babyblues… Het idee dat mijn kleine, pasgeboren, lieve, schattige baby niet eeuwig zo zou blijven, dat kon ik niet plaatsen. Lees: traantjes vloeiden bij de gedachten alleen (dankjewel hormonen). Onnozel, als ik er nu over terugdenk, hoewel ik het nog steeds een groot nadeel vind, dat opgroeien. Maar, het is nu eenmaal part of the deal en heeft ook eigenlijk wel zijn charmes.

Heel snel na de bevalling kreeg ik al te horen dat ik was veranderd. Rustiger geworden. Heel mijn leven stond in het teken van Vik & dat is eigenlijk nog steeds het geval. Ik kan zo genieten van zijn baby-zijn. Toegegeven, na de zoveelste helse nacht misschien net iets minder, maar boos blijven op zo’n schattig duveltje, dat kan toch niemand?

Naar mijn mening ben ik dus op de eerste plaats mama, maar ik besef wel dat ik dit soms moet proberen los te laten. Want alleen mama ben ik uiteraard niet, ik ben ook een echtgenote. Het cliché dat een relatie op een laag pitje staat na een bevalling, klopt als een bus. We hebben lang naar onze nieuw ‘plaats’ binnen onze relatie gezocht en beginnen die nu eigenlijk pas te vinden. De onderbroken nachten doen er natuurlijk niet goed aan. Mijn man slaapt intussen al 3 nachten in de zetel zodat Vik, indien nodig, bij mij kan slapen. Hij moet uiteraard ook gewoon werken, dus voor hem is een goede nachtrust zeker belangrijk. Gelukkig is Martijn, mijn man, echt superlief en begripvol en gewoonweg een super papa. Hij kan, in tegenstelling tot mezelf, niet wachten tot Vik kan stappen. Voor mij mag dat nog een paar jaar duren.

Zinnetjes als ‘dat zou bij ons niet waar zijn’ of ‘zo zouden wij het nooit doen’, die gebruik ik ook niet meer. Want intussen implementeren we al 1001 dingen in onze opvoeding waarvan we dachten het nooit te doen. Het samen slapen, het (zo lang) borstvoeden, geen gepureerde voeding maar stukjes (à la Rapley) zijn nog maar enkele voorbeelden waarover ik in andere blogs verder zal uitweiden. Ook het laten huilen doen we niet, vooral omdat ik dat absoluut niet wil. Ik zie er echt het nut niet van. Misschien is hij gewoon een beetje bang, alleen in bed, of wil hij gewoon geknuffeld worden. Hij kan het niet vertellen natuurlijk. Ik vind het onze taak hem te troosten wanneer nodig, wat natuurlijk niet betekent dat hij nooit huilt. Elke baby huilt, zeuren valt niet onder die noemer. Maar hem helemaal overstuur en nat van het zweet in zijn bedje laten liggen; dat doen we niet.

Het beperkt zich trouwens niet alleen tot het leven binnenshuis. Ook mijn job heb ik na lang twijfelen opgegeven, voornamelijk in functie van de opvoeding van Vik. Binnenkort begin ik opnieuw te werken in het familiebedrijf van mijn man. Door omstandigheden wat vroeger dan voorzien. Ik heb inderdaad 2 bachelor-diploma’s, maar die zijn momenteel een stuk minder belangrijk dan mijn gezin.

Voor mij is het moederschap hoe dan ook enorm verrijkend en helemaal fantastisch. Akkoord, er zijn dagen geweest dat ik ook écht niet meer wist wat te doen, en dat is soms nog het geval, maar over het algemeen is het gewoonweg super. Bij eentje zal het naar alle waarschijnlijkheid dus ook niet blijven.

X. Romina

PicsArt_10-28-03.21.35

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s